Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Eddy Wensink

Voor altijd herinnerd, in liefde en vriendschap
Voor altijd aanwezig, in woord en in geest
Voor altijd verbonden door onzichtbare banden
Gekoesterd door velen, gemist nog het meest…

Eddy heeft de leeftijd van 86 jaar mogen bereiken en in zijn leven veel meegemaakt.

Hij is geboren op 15 mei 1928 in Terborg en was de jongste telg van het gezin Wensink. Het gezin bestond uit 11 kinderen, waarvan 3 op zeer jonge leeftijd zijn overleden. Eddy is als jongste broertje eigenlijk opgevoed door zijn oudere zussen.

Zijn vader werkte als boswachter in Terborg bij kasteel Wisch, zijn ouderlijke woning stond dan ook in de bosrijke Paasberg. Moeder was thuis en zorgde voor de kinderen en de huishouding. Na de lagere school is Eddy naar de Mulo gegaan. Hierna is hij gaan werken bij drukkerij Senefelder Misset.

B.W. ‘Eddy’ Wensink

Eddy werd opgeroepen om zijn dienstplicht te vervullen.

Moeder Wensink

Vanuit het leger is hij in 1948 tot 1950 uitgezonden geweest naar Java in Indonesië. Als jonge soldaat heeft hij veel verschrikkelijke dingen gezien en meegemaakt tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog. Hij correspondeerde veel met zijn ouders. Tijdens zijn verblijf in Indonesië overleed zijn vader en dit was een enorme klap voor Eddy. Zo ver weg en dan niet naar het afscheid van je vader kunnen moet vreselijk zijn geweest. Na het overlijden heeft hij heel veel brieven aan zijn moeder geschreven, die bewaard zijn gebleven.

U ziet hier een boek liggen, gemaakt door kleinzoon Twan, waarin hij samen met zijn opa de verhalen uit de tijd in Nederlands Indië heeft opgetekend. Eddy heeft in zijn leven eigenlijk weinig gesproken over zijn tijd in Indonesië, maar de laatste jaren kwamen de herinneringen steeds meer naar boven. Het boek is een waardevol bezit en Eddy heeft dit zeer gewaardeerd. Hij vertelde aan zijn familie dat hij graag nog eens terug had willen gaan naar Java, maar dit is er nooit van gekomen.

Na zijn terugkomst uit Indonesië kon Eddy weer zijn werk oppakken bij Misset.

Hij was een aantrekkelijke jongeman en hij viel goed in de smaak bij de meisjes. Hij hoefde niet veel moeite te doen en had ze bij wijze van spreken voor het uitkiezen. Op de kermis en tijdens dansavonden ontmoetten ze elkaar. Zijn oog viel op een mooi meisje, genaamd Jenneke ‘Jenny’ Hulshof.

De vonk sloeg over en ze kregen verkering met elkaar. De liefde hield stand en ze trouwden. Ze werden verblijd met dochter Bets en daarna met zoon Henk. Ze waren trotse ouders en Eddy genoot van zijn kinderen. Toen de kinderen nog jong waren zijn ze verhuisd van Terborg naar Doetinchem en gingen wonen in de Generaal Crerarstraat. Tijdens de zomervakantie gingen ze als gezin vaak kamperen. Ze bleven meestal in Nederland omdat Eddy en Jenny geen auto reden.

Jenny’s zussen en hun gezinnen gingen ook regelmatig mee, en het was altijd een gezellige boel. ’s Avonds als de kinderen lagen te slapen dan kwamen ze allemaal bij elkaar en onder het genot van een hapje en een drankje hadden ze de grootste lol met elkaar.

Eddy hield van gezelligheid, maar was zelf een bescheiden man. Hij was zuinig, en nam snel genoegen met spullen. Als iets nog goed was dan hoefde er niet iets anders te komen. De spullen die hij bezat moesten degelijk en comfortabel zijn, maar hij hield niet van overbodige luxe. In 1971 verloor Eddy zijn vrouw op 39 jarige leeftijd, na een lang ziekbed. Dit was voor hem en de kinderen een moeilijke tijd. Oma Hulshof heeft hierna een periode bij hen in huis gewoond.

Jenneke ‘Jenny’ Wensink-Hulshof

Eddy werd al op jonge leeftijd opa van zijn kleindochter Jennifer.

Open dag Senefelder Misset

Hij voelde zich nog te jong om opa genoemd te worden en zei: “ze moet me maar geen opa noemen hoor”, maar dit gebeurde natuurlijk toch. Eddy kon moeilijk alleen zijn en hij heeft verschillende vriendschappen met vrouwen gehad en ook samengewoond. Uiteindelijk leerde hij Betsy Arendsen kennen tijdens een dansavond voor vrijgezellen.

Eddy was niet in de zaal zelf, maar zat voor in het café, maar Betsy had hem daar gezien en dacht die is voor mij! Eddy was gelukkig met Betsy en ze trouwden dan ook snel. Het was een bijzonder feest, omdat ook de kleinkinderen hier getuige van waren. Hij was gek op zijn kleinkinderen, maar was wat meer op de achtergrond aanwezig. Betsy zijn vrouw was vaak met ze in de weer en hij genoot stilletjes mee.

Eddy had verschillende hobby’s.

Hij hield erg van kaarten, vissen, puzzelen en voetbal. De Graafschap dat was zijn club. Hij genoot van de wedstrijden en was een trouwe fan. Hij bleef achter ze staan, ook toen het wat minder ging met de Graafschap.

‘Ik heb ow lief’ vertelt over het leven van een Graafschap-supporter. Voor- en tegenspoed, nooit een keer Europa in, maar die ziekelijke trouw is zo mooi! En trouw aan zijn club, dat was Eddy zeker!

Eddy had De Graafschap lief, maar hield ook veel van Betsy zijn vrouw.

Hij werd goed verzorgd door haar en later toen Betsy de ziekte van Alzheimer en Parkinson kreeg, heeft hij ook veel voor haar gedaan. Later werd Eddy zelf ernstig ziek. Hij had een alvleesklierontsteking en is 40 dagen in een kunstmatige coma gehouden. Betsy kon toen niet meer alleen wonen en is naar ’t Weerdje gegaan, Eddy moest een lange tijd revalideren.

Het was een spannende tijd voor de familie, maar toen hij weer thuis was zei hij regelmatig: “ach het stelde niks veur, ik bun gewoon van de schöp afgesprongen”. Een ander groot verlies was het plotseling overlijden van zijn kleinzoon Kris door een noodlottig auto ongeluk. Na bijna 25 jaar getrouwd te zijn geweest met Betsy moest hij ook haar missen.

Ondanks het grote verdriet was het knap om te zien hoe Eddy doorging met zijn leven.

Hij probeerde te genieten van de kleine dingen. Eddy keek graag naar voetbalwedstrijden op de televisie, genoot van het Nederlands elftal en studio sport. Na zijn verhuizing naar de Weerdjeshof, had hij de kinderen, kleinkinderen en vrienden allemaal uitgenodigd voor een etentje bij de chinees.

Ze zaten gezellig te eten, maar het was toch wel een beetje later geworden dan dat Eddy gedacht had en studio sport begon bijna. Hij zat op hete kolen en is voordat het toetje kwam opgestaan om naar huis te gaan om studio sport te kunnen kijken. Tja het voetbal ging boven alles!

Kaarten dat was een ander grote hobby.

Elke zondag werd er gekaart met Joke, Willie en Leida. Joke kaartte niet mee, maar was er bij voor de gezelligheid en ze schonk de koffie. Alle winst ging in een pot, en als er genoeg geld in zat dan gingen ze daar heerlijk van uit eten met elkaar. Hij genoot hier elke week weer van. Op maandagavond en donderdagmiddag was Eddy ook altijd van de partij om te klaverjassen bij de ontspanningsvereniging.

Met zijn kleinkinderen heeft hij ook veel geëenendertigd. Als hij wist dat ze kwamen zorgde hij altijd dat er een drankje in huis was wat ze lekker vonden. Niet alleen kaarten vond hij een leuk spel, maar Eddy mocht ook graag Bingo spelen. Hij was gelukkig in het spel en won altijd een prijs die hij weer aan iemand kado deed.

Eddy woonde met plezier op de Weerdjeshof en hechtte veel waarde aan zijn onafhankelijkheid.

Wim zijn schoonzoon werd vaak geroepen als er een klusje was een schilderijtje ophangen of zo maar daar kwamen heel snel klusjes bij één klusje werden er dan wel zes. Monique was zijn vaste thuiszorg medewerkster en met haar had hij een goed contact. Hij besprak veel dingen met haar en ze was een grote steun voor hem. Op latere leeftijd heeft Eddy de computer ontdekt en zelfs met de I-pad kon hij redelijk overweg.

Hij heeft een computercursus gevolgd en de laatste tijd kwam er een student langs om hem meer wegwijs te maken met de I-pad. Hij was lid geworden van facebook en hij vond het geweldig om oude familieleden en vrienden op te zoeken. Ook stuurde hij zo af en toe een kort berichtje naar zijn kinderen en kleinkinderen.

Eddy wilde graag zijn zelfstandigheid behouden en reed nog steeds in zijn auto.

Het was niet meer geheel verantwoord volgens de kinderen, maar dit jaar is zijn rijbewijs nog verlengd. Eddy had veel last van benauwdheid door zijn copd en in 1999 is hij geopereerd aan zijn vaten. Zaterdag voelde hij zich niet lekker. Hij belde Bets zijn dochter hierover, waarna hij vervolgens zelf 112 belde en heeft de deur opengedaan.

Eddy werd opgenomen in het ziekenhuis wegens een hartinfarct. De volgende dag knapte hij toch weer wat op, maar daarna nam zijn benauwdheid toe en op maandag 8 september 2014 is hij heel rustig overleden.

De herinneringen zullen voor altijd blijven en zijn opgeslagen in ons hart.

 

Als een vogel zo vrij, in mijn allerlaatste ademzucht,

vlieg ik weg, vrij als een vogel in de lucht.

De wind zal je mijn liefde brengen, want die blijft eeuwig voortbestaan,

wanneer je je verbind met mij, zal ik er zijn, al lijk ik nu ver hier vandaan.

Laat me gaan als een vogel in de lucht, vrij en onbevangen,

want ik ga in overgave mijn nieuwe leven ontdekken, vol verlangen.

Het aardse leven is nu voorbij, maar ik voel mij als een vogel zo vrij.

Tekst: Crematieplechtigheid, het levensverhaal van B.W. ‘Eddy’ Wensink, met dank aan Conny Pouwels.

Muziek voor Eddy

 

Eddy’s keus